Marisa González. Egiteko Modu Sortzailea
Violeta Janeiro Alfageme artearen historialari eta ikertzaileak komisario izan duen antologia horretan bildu dira artistaren ekoizpenaren bost hamarkada, bere serie eta proiektu nagusien zati handi bat erakusteaz gain.
Hirurogeita hamarreko hamarkadan Chicagoko Art Institute-eko Sistema Sortzaileen Departamentuan egin zituen lanen serieak ongi islatzen du artistak izan duen komunikazio teknologien eta irudien erreprodukzioaren inguruko interes goiztiar eta iraunkorra. Interes horrek kokatu zuen González, hain zuzen, horrelako esperimentazioen aurrendarien artean. Berez, 1986. urtean, artista bilbotarrak Reina Sofía Arte Zentroko inaugurazio erakusketa baten komisariotzan parte hartu zuen. Procesos: cultura y nuevas tecnologías (Prozesuak: kultura eta teknologia berriak).
Bere ibilbidean, interesa agertu du ere hainbat gairen inguruan: feminismoa, mugimendu sozialak, arkitektura industriala, hondarra eta hondakina, besteak beste. Feminismoekin izan zuen lotura goiztiarrari esker toki nabarmena izan du arte instituzionalaren genealogia feministei buruz berriki egin diren ikerketetan.
Bilboko Azkuna Zentroa – Alhondigak laguntzaile moduan parte hartu du maiatzetik irailera bitartean ikusgai egon den Reina Sofía Arte Zentroko Museo Nazionalaren proiektu honetan. Urriaren 29tik aurrera, erakusketa proiektuak Azkuna Zentroan jarraituko du, azken 25 urteetan sortutako instalazioetan arreta jarrita. Ildo nagusiak Bilboko paisaia industriala eta artistaren ibilbideko bi funtsezko obra izango dira: Bilboko Harino Panadera fabrikaren eta Lemoizko Zentral Nuklearraren eraispenaren argazkiak eta bideoak.
2023an Arte Plastikoen Velázquez Saria jaso zuen Marisa Gonzálezek multimedia artista gisa izandako ibilbide luzeagatik. Halaber, aurrendaria izan da teknologia berrien erabilera, 70eko hamarkadatik gaur egun arte.
Bilbon jaio zen 1943an eta Madrilen bizi da. Goi Mailako Piano Ikasketak egin zituen Bilboko Kontserbatorioan, Arte Ederretan lizentziaduna da Madrilgo Complutense Unibertsitateko Arte Ederretako Fakultatean (1971), Chicagoko Art Institute-eko Sistema Sortzaileen Departamentuko masterra dauka eta Washington D.C:-ko Corcoran School of Art-eko BFA (1976) ere.
Bere ibilbide artistiko osoan zehar harreman sistematikoa izan du teknologiekin, gizarte garaikidearen etengabeko aldaketekin batera. Lehenengo lanak fotokopiagailuekin egin zituen 70eko hamarkada hasieran, faxekin lan egin zuen ondoren, eta beranduago ordenagailu eta bideoekin ere.
Artearen eta teknologiaren arteko sinbiosian, eta zenbait teknika uztartuz, Marisa Gonzálezek berak kodetutako lengoaia berri bat sortu du. Bere lan guztian, garaikidetasunaren funtsezko balio gisa aurkitzen ditugu irudien eta zatien erreprodukzioa eta errepikapena, edo formaren sorrera.
Feminismoa, memoria eta arkeologia industriala, birziklatzea eta ekologia eta baztertze eta prekarietate prozesuen inguruko arreta dira artista honen ibilbidea bereizten duten beste alderdi batzuk.
Artxibo, agiri eta arkeologia industrialen arakatzaile nekaezina izan da, beti gure mundu globalizatu honen desberdinkeria sozialekin eta mehatxu ekologikoekin konprometitua.
Hainbat museo eta bildumatan ditu obrak, eta 60 bananako erakusketa eta 150 erakusketa kolektibo baino gehiago egin ditu, besteak beste Veneziako Bienalean, Reina Sofía Arte Zentroko Museo Nazionalean, Tabacaleran (Madril) edo Bartzelonako Kultura Garaikidearen Zentroan (CCCB). Erreferente moduan aipatzen dute argitalpen ugarik, besteak beste: Jorge Luis Marzo eta Patricia Mayayoren Arte en España (1939-2015) edo La fotografía en España. De los orígenes al siglo XXI.
Teknologia berrien inguruko lantegiak zuzentzen ditu eta konferentzia eta hitzaldiak ematen ditu, arlo horretako artista aurrendaria izan baita.
